Er zijn maar weinig mensen die gedurende hun leven zich echt bewust zijn van de werkelijkheid die ons te wachten staat. We laten gedachteloos de dagen voorbijgaan en houden ons bezig met zaken die nu belangrijk lijken, maar waar we op de dag dat we voor de Rechtvaardige staan van realiseren dat het allemaal tijdverspilling was geweest. Niet voor niks zijn er in de islamitische geschiedenis veel voorbeelden te vinden van mensen die hun leven helemaal omgooide nadat dit hen duidelijk was geworden. Ze kozen voor een leven van onthouding en onthechting. De boodschapper Mohammed saws zei: ‘wees in deze wereld als een reiziger die slechts onderweg is.’ Zo was er Ibrahim ibn Adham, een heerser die na een droom besloot zijn macht op te geven en vanaf dat moment een nederig bestaan te leiden. Hij dwong hierdoor respect af en velen kwamen naar hem toe om advies in te winnen. Zo werd hem eens gevraagd: "O Ibrahim! Hoe heb jij deze nederigheid en onthechting in deze wereld bereikt?" Hij antwoordde: "Door drie dingen kwam ik erachter hoe futiel de aardse zaken waar ik mee bezig was eigenlijk waren. Allereerst zag ik hoe eenzaam het graf is en ik daar geen metgezel had." En waar is dan je geld? Waar is je status? Waar zijn je kinderen en geliefden in het graf? Ze zullen allemaal verdwijnen en jou achterlaten voor de Heer, Geprezen en Verheven is Hij. Toen realiseerde ik me dat de weg naar het hiernamaals lang is, en ik geen proviand bij me had." Als laatste beeldde ik mij de Almachtige van de hemelen en de aarde in als de Rechter, en ik had niemand die voor mij zou pleiten." De angst greep me toen bij de keel en ik besloot mijn leven helemaal te veranderen.
Een ander bekend persoon die voor velen tot inspiratie diende was Al-Fudayl ibn ‘Iyad. Deze persoon was een struikrover, maar zijn hart werd geopend en de vrees gewekt door het volgende vers:
Is het voor degenen die geloven nog geen tijd, dat hun harten zich vernederen voor het gedenken van Allah en wat van de Waarheid geopenbaard is? En laten zij niet worden zoals degenen die het Boek voordien hebben ontvangen. Voor hen was de termijn (te) lang geworden waardoor hun hart werd verhard en velen van hen ongehoorzaam werden. En velen van hen waren verdorven.
Vanaf dat moment begon ook bij hem een proces van onthechting en onthouding, waardoor zijn status bij zijn tijdsgenoten groeide. Hij ontmoette eens een man en vroeg hem: "Hoe oud ben je?" De man antwoordde: "Zestig jaar." Al-Fudayl zei: "Dan ben je dus al zestig jaar onderweg naar Allah, en het moment van aankomst is nabij." De man zei: "Waarlijk, wij behoren aan Allah toe en tot Hem keren wij terug." Al-Fudayl vroeg: "Weet je wat deze uitspraak betekent?" De man antwoordde: "Ja, ik weet dat ik een dienaar van Allah ben en dat ik naar Hem zal terugkeren." Al-Fudayl zei: "O mijn broeder, wie weet dat hij een dienaar van Allah is en dat hij naar Hem terug zal keren, moet ook weten dat hij op een dag voor Hem zal staan. En wie weet dat hij voor Allah zal staan, moet weten dat hij ondervraagd zal worden. En wie weet dat hij ondervraagd zal worden, moet zich voorbereiden op een antwoord." De man begon te huilen en zei: "Wat is de oplossing?" Al-Fudayl antwoordde: "Het is eenvoudig." De man vroeg: "Wat is het, moge Allah jou genadig zijn?" Al-Fudayl zei: "Verbeter wat er nog van je leven over is, dan zal Allah je vergeven voor wat voorbij is én wat nog komt. Maar als je slecht blijft handelen in wat er nog over is, dan zul je gestraft worden voor wat voorbij is én wat nog komt."
Moge Allah swta ons inzicht en wijsheid schenken.