De Islamitische geschiedenis kent vele pieken en dalen, waarbij vooral de laatste eeuw grotendeels lijkt te bestaan uit dalen. Politiek gezien is de Islamitische gemeenschap een schaduw van zichzelf, een speelbal van internationale krachten die erop gebrand lijken de eens zo trotse gemeenschap uit elkaar te spelen en te laten verdwijnen. In het kleine gebied rond de derde heiligste plek in de Islam, Jeruzalem, is deze dynamiek goed te zien. De huidige techniek laat ons live meekijken en sentimenten als machteloosheid en woede wisselen zich af bij het zien van de beelden van hongerige kinderen en gebombardeerde moskeeën, ziekenhuizen en scholen. Bij het aanschouwen van de puinhopen bedenken we ons dat er misschien kinderen onder gelegen hebben die angstig om hun ouders riepen en uiteindelijk in het donker stierven omdat redding onmogelijk gemaakt werd. Is het dan niet tijd dat onze harten beven? Is het dan niet tijd dat onze gewetens ontwaken? Is het dan niet tijd dat onze tranen vloeien?! We zien Gaza niet slechts als een stad, maar als een symbool van waardigheid. Nu sterft ze van honger en bombardementen, ze sterft in stilte zonder geschreeuw, ze brandt in de buiken van haar kinderen, ze kreunt in de borsten van haar moeders, en ze verwelkt in de ogen van haar ouderen!
O beste broeders en zusters! In Gaza zijn er kinderen die creperen van de honger, moeders die stenen koken in plaats van voedsel, en ouderen die liever de dood wensen dan een leven van vernedering. In Gaza heeft de dood een geur, een smaak, een schaduw die voorbijgaat in lege ogen, in uitgeputte zielen, in lege ziekenhuizen, en in de hallen van verboden hulpverlening! O moslims! Honger betekent niet alleen dat het voedsel op is, maar ook de instorting van waardigheid en de dood van hoop. Het is een langzame dood... dat je je kinderen ziet sterven zonder melk, zonder kruimels, zonder zelfs een droog stuk brood. Daarnaast waarschuwde de profeet Mohammed dat we onze buren nooit moesten laten verhongeren, want door armoede en honger wordt ook de moraliteit bedreigd en kan zelfs het geloof in twijfel getrokken worden. Dat is nog het grootste gevaar, en de boodschapper Mohammed saws deed dan ook vaak de volgende dua: Oh Allah, ik zoek bescherming bij u tegen honger, want dat is een slechte bedgenoot en ik zoek bescherming bij U tegen onbetrouwbaarheid want dat is een slechte verborgen eigenschap.
De Profeet ﷺ zei: “Ieder van jullie is een herder en ieder van jullie is verantwoordelijk voor zijn kudde” (Ṣaḥīḥ al-Bukhārī 893). Wat dan met de verantwoordelijkheid van een hele gemeenschap die toekijkt hoe kinderen sterven? Allah zegt: “En als zij jullie om hulp vragen in de godsdienst, dan rust op jullie de plicht hen te helpen.” De boodschapper Mohammed saws zei: “Wie zich niet bekommert om de zaken van de moslims, behoort niet tot hen.”
Gaza is voor de gelovigen een pijnlijke wond, we lijden eronder, maar als we onze telefoons en televisies uitzetten en ons aan onze rijkelijke maaltijden zetten, raakt het leed van onze broeders en zusters al snel naar de achtergrond. Hoe gaan we om met deze situatie? Hoe kunnen we er voor zorgen dat we het maximale doen, zonder dat het tot onderlinge strijd lijdt of dat we er mentaal aan onderdoor gaan omdat we ons machteloos voelen terwijl we getuigen zijn van zoveel leed? Help, door jezelf te informeren, door aan liefdadigheid te doen, door actief mensen om je heen te informeren, bijvoorbeeld door social media. Natuurlijk is de meest effectieve manier het hulp vragen aan de Schepper zelf, maar je duas zijn effectiever als je fadjr in de moskee bidt, veel dikhr doet en veel koran leest. Je leest het dan voor jezelf, maar ook voor de mensen in Gaza! We zien langzaam maar zeker de publieke opinie omslaan, realiseer je dat de drie jarige boycot die de gelovigen in Mecca ondergingen en die gepaard ging met dezelfde honger en ellende niet werd opgeheven door de Moslims zelf. Allah swta activeerde de medemenselijkheid van de niet-Moslims in Mekka en zij doorbraken uiteindelijk de blokkade. Moge Allah swta ons inzicht en wijsheid schenken.